Burası Türkiye, verbaas je maar nergens over.

Het staat op mijn harde schijf, een uitspraak van een oom van Murat toen ik me verbaasde over het verkeer in Turkije: 'Burası Türkiye!' Wat zoveel betekent als dat hier alles kan, men doet van alles, verbaas je er maar niet over. Ik was voor het eerst in de schitterde metropool Istanbul, een stad waar ik me thuisvoel, het gevoel dat het liedje van Emel Müftüoğlu İstanbul'da Olmak Vardı mij geeft. Zij beschrijft wat Istanbul met haar doet (zie onderaan link naar liedje), iets waar ik me helemaal bij aan kan sluiten.

Op een leuke manier verbaas ik me nog steeds over hoe alles en iedereen door elkaar leeft. In de streek waar het mooie zomerhuisje staat, zie je families waar zowel vrouwen in bikini op het strand zitten als vrouwen met een zwempak dat hen helemaal bedekt. Daarnaast zit dan soms een man, met blote buik waarbij je bijna zijn bilnaad kunt zien. Alsof ik daar op zit te wachten; ik vraag me dan af hoe zij dit zelf zien. Maar goed, de leukere dingen zijn dat je zowel een hele stadse ervaring kunt opdoen maar tegelijkertijd ook in aanraking komt met de natuur. Zoals een veulentje langs de weg of een kudde schapen.

Ook zoiets moois een water, zo uit de bron. `

In Turkije laten mensen vaak iets na waar anderen ook profijt van kunnen hebben zoals de aanleg van een watervoorziening die voor iedereen toegankelijk is. Je wilt niet weten hoeveel plezier ik beleef aan het water drinken uit zo'n bron. Dit jaar hebben we ook veel water getapt en in flessen mee naar huis genomen. Dat is niet alleen lekker, maar ook milieuvriendelijker dan telkens water in flessen kopen. Ik las onlangs in een artikel dat helaas de industrie van het reclyclen van plastic in een dip zit. Jammer, maar als dat zelfs in de rijke westerse landen het geval is, dan zal in Turkije het in het kader van het milieu reclycen van plastic wel helemaal achteraan het lijstje staan. Dat is niet vreemd als je bedenkt dat veel mensen van heel weinig moeten rondkomen, iedere dag veranderen de prijzen weer. Het valt ons op, wij klagen er een beetje over, maar hoe moet dat voor mensen zijn die hier dagelijks, maand in maand uit mee te maken hebben. 

In ieder geval wordt er altijd eten gekocht en verkocht. Ook op de markt ervaar ik weer zo'n gevoel van thuiskomen, heerlijk al die geuren en kleuren, alles door elkaar en het kan allemaal. 

Ik zou willen dat je ook de geuren kon overbrengen, maar dat lukt niet. Je zult er toch zelf naartoe moeten gaan om deze ervaring op te doen. Ik kan het je aanbevelen. 

Ik verbaas me ook vaak over de winkels, wat er allemaal te koop is en hoe het 'gesorteerd' is. Zullen ze dat allemaal verkopen, zijn er echt zoveel mensen die hier spullen kopen? Murat heeft daar een logische verklaring voor: 'handel is handel'. En als je dan iets vraagt, nodig hebt, hoe wetenze dat dan te vinden? Ik vind het knap! 

Onlangs fietste een stukje, ook dat is langzamerhand aan het verbeteren, steeds meer mensen fietsen en er is zowaar een breed fietspad aangelegd dat door heel Dikili gaat. Alhoewel, aan de rand is het nog niet helemaal af. Zomaar opeens, stopt het fietspad. Het was gelukkig licht en ik was er wel een beetje op voorbereid, eigenlijk verbaasde met het niet eens heel erg ...., immers: burası  Türkiye.

Ik kan blijven schrijven over mijn ervaringen met dit prachtige land waar ik als jong meisje warm en met open armen ontvangen werd.

Op school leren kinderen al vroeg over wat Atatürk voor het land en dus voor hen betekend heeft. Het verbaast dan ook niet dat er veel standbeelden van hem zijn, maar iets wat je niet zo snel zou verwachten: een standbeeld van een vrouw met daarop een uitspraak van de befaamde grondlegger van het huidige Turkije:  'Alles wat je op aarde ziet, is het werk van een vrouw'. 

Burası Türkiye, je hoeft je nergens over te verbazen.

Emel Müftüoğlu İstanbul'da Olmak Vardı (youtube.com; voor het zinnetje 'simdi istanbul'da olmak vardi anasini satayi' ik zou nu niets liever willen dan in Istanbul zijn (ik zou er zelfs mijn schoonmoeder voor verkopen.... dat dan weer niet, hoor).

Hoe drie totaal verschillende werelden in drie verschillende tijden met elkaar verbonden zijn

 Dat Elif Shafak een verhalenverteller is, dat wist ik al. Maar in haar laatste boek Er stromen rivieren in de lucht wist ze mij met één waterdruppel op de eerste pagina, zo te vangen, dat het moeite kostte om het boek af en toe opzij te leggen. 

Op treffende wijze weet Shafak te boeien met het verhaal dat begint met de zoektocht naar het epos van Gilgamesj die op zoek is naar het eeuwige leven. 
Water is de onzichtbare draad tussen de drie hoofdpersonen Arthur, Narin en Zaleehkah. Zij zijn geen van allen bewust van hun 'verbintenis' die voor de lezer van meet af aan voelbaar is. Hun verwantschap is het water, ondanks dat hun totaal verschillende levens zich in geheel andere tijden, andere werelden afspelen. Dat van Arthur, een in de sloppenwijken van Londen in1840 geboren jongen die - zonder enige opleiding, maar geheel op basis van zijn  fascinatie met Mesopotamië - tot de academische wereld van musea toetreedt. Narin, een Jezidi-meisje met bijzondere gaven, dat langzamerhand doof wordt en samen met haar oma in Turkije 2014 op de vlucht slaat voor IS. Het verhaal van Zaleekhah, een wetenschapper in London, die een geheim met zich meedraagt waarbij de lezer stukje bij beetje inzicht krijgt wat de oorsprong van de aantrekkingskracht van water voor haar is. 

Het verhaal begint met een druppel water in het paleis van Ashurbanipal koning in Nineve 668 v. Chr. Al snel maakt Shafak hier duidelijk dat ook belezen, geleerden wreed, zeer wreed zelfs, kunnen zijn. Hij heeft een bibliotheek vol met tabletten waar in spijkerschrift verhalen voor eeuwig worden vastgelegd. En het is Arthur die door zijn vastberadenheid, passie voor deze schriften ze - eeuwen later - weet te vertalen. Door de verschillende verhaallijnen kom je niet alleen terecht in de wereld van Mesopotamië, maar maak je ook kennis met andere werelden zoals die van Narin, het Jezidi-meisje. Door de verhalen van haar oma, leert zij de oude werelden met de hare verbinden, altijd vanuit het goede bezien. Respectvol jegens alles wat leeft, heel bijzonder om te lezen. En dan beland je in het leven van Zaleekhah, in het hier en nu; de westerse wereld waar iedereen voor zijn eigen belang kiest en realiseer je je dat dit eigenlijk altijd en overal zo is, van alle tijden.  

Shafak beheerst de kunst om de lezer het gevoel te geven, zich te bevinden in de wereld van de verhaal,  of dit nu op een woonboot in het huidige London is, op de boot op de Bosporus in de 19e eeuw,  of de het paleis in Nineve van destijds. Je waant je als lezer midden in het verhaal, voelt de warmte van de zon branden, je ruikt de kruiden geplukt worden, proeft het warme brood. Je bent daar, in die totaal verschillende werelden, bij de hoofdpersoon, ervaart wat hij of zij op dat moment ervaart. Hele mooie, maar tegelijkertijd ook pijnlijke situaties.

Er zijn legio voorbeelden te noemen, waarbij ik de auteur te kort zou doen door hier de aandacht op te vestigen. In het algemeen werd ik getroffen door de puurheid die Narin in haar droeg, haar onbevangen blik die regelmatig werd overschaduwd door wat haar overkwam. Arthur die zo goed kon voelen hoe het was als anderen op hem, een jongen geboren in de krochten van de Theems die wist wat armoede was, neerkeken. Zaleekhah, bevoorrecht om familie te hebben die zich om haar bekommert, maar die langzamerhand erachter komt dat dit ook kan betekenen dat men, maar dan ook alles, voor familie, eigen bloed, overheeft. 

Regelmatig worden er verwijzigen gemaakt naar het verhaal van de Ark van Noah. Na de zondvloed is er weer leven op aarde mogelijk, een nieuw begin. In het verhaal ondervind je dat iedereen een keuze heeft en het aan de persoon in kwestie is om de juiste keuze te maken. Misschien is dat de boodschap die de auteur voor de lezer achterlaat. 

Het woord 'oorsprong' kwam bij mij op, toen ik het boek uithad. Ik denk dat ik het verhaal van Shafak kan duiden als de zoektocht - van ieder mens - naar de oorsprong 'het punt waar iets begint, de bron van een rivier' en als je haar gevonden hebt, je je in alle rust kunt laten meevoeren met de stroming, net als een druppel, en af te wachten waar je belandt. 

Nawoord
De kwesties van onderdrukking, uitsluiting, machtsvertoon etc. die Elif Shafak in dit boek beschrijft zijn van alle tijden en helaas ook nu nog actueel. Zij geeft in haar nawoord een toelichting op de hartverscheurende gebeurtenissen die daadwerkelijk hebben plaatsgevonden (en waarschijnlijk nog steeds plaatsvinden). Om het plot niet weg te geven, zal ik niet benoemen wat zij hierover schrijft. Met dit verhaal heeft ze pijnlijk verwoord wat mensen elkaar kunnen aandoen, eeuwenlang, nu nog steeds aandoen en waarschijnlijk nog altijd zullen blijven doen. We kunnen alleen maar zelf de juiste keuzes maken om dit zelf niet te doen. 

Bijzondere Belgen, België of toch Luxembourg, confused?

Vol verrassingen 

Zondagavond lieten we ons bij Mamie m'a dit (dat kon ik nog net vertalen) verrassen met het eten. Het was het tentje naast dat grappige restaurantje Boquita van de avond ervoor. Had al gezien dat het er best druk en ook gezellig was. Tikje rommelig qua bediening, maar zag er leuk uit.

Murat had een lekker pasteitje, maar hij had niet gezien wat ik had besteld. Dat was namelijk heerlijke lamsrack. Bij het vragen wat dit precies was (ik kon het niet echt vertalen en dacht iets met biefstukje of zoiets), deed de serveerster het geluid van een geit - later bleek een lam - na. In ieder geval was het heerlijk.

Wat zou dit zijn?

 Weer geleerd dat cote agneau lamskotelet is.  

Nog een verrassing

Voordat we Metz verlieten, eerst nog even parkeerticket gekocht. Helaas bleek tijdens het wegrijden dat er een bekeuring op de ruit zat. We waren nogal verbaasd, want hadden gelezen dat het vrij parkeren was vrijdag na 19hrs en in het weekend. Zou toch handiger zijn als we de taal machtig waren, maar we hadden toch nog beetje geluk. De boete was er tijdens het rijden niet afgewaaid en we lazen dat als je voor maandag € 15 betaalde, het daarmee was afgehandeld. Dat dus maar snel gedaan. Toch handig, zo'n QR-code.

België of toch Luxembourg?

We waren door de bekeuring al beetje verward. Die verwarring werd in de loop van de dag groter; eerst zochten we de outlet Mc Arthur Glen in Luxemburg. Ik kon het op de navigatie maar niet vinden, dan maar via de Google Maps op de telefoon. Wonder boven wonder kwam daar direct de gezochte outlet naar voren, maar dan in België. Ja, dat herkent de navigatie natuurlijk niet. Ligt het aan ons of is het gewoon Belgisch om een outlet in België Mc Arthur Glen Luxembourg te noemen? 

Viel trouwens enorm tegen, weinig mensen - ja, lastig te vinden - en niet veel te koop. Niet eens koffie of zoiets genomen. Was trouwens ook een vreemde ingang, bijna niet te vinden. Reden dus ook weer stukje om omdat ook dit erg onduidelijk stond aangegeven. Wij hebben daar wel iets mee, het vinden van de juiste ingang :(.

Citadel

Nu we toch en route waren, ook maar even het stadje Dinant aandoen. In een ver verleden waren we hier ooit met de deux cheveaux naartoe gereden en het leek ons we leuk om een bezoekje aan de citadel te brengen. Op internet had ik gelezen dat het handiger was om boven te parkeren, kon je direct met de gondel naar beneden. Bij het naderen van Dinant zag ik opeens een groot bord met P voor gondel en citadel dus daar naartoe gereden. Zag dat bord 1 x keer, maar daarna niet meer. Murat ging al twijfelen of we er goed aan hadden gedaan, want het zag er naar uit dat we weer verkeerd reden. Gelukkig dit keer niet, opeens een bord met direct daarna de ingang van de parkeergelegenheid. Er waren nog weinig toeristen, dus voldoende plek en nadat we de auto geparkeerd hadden een ticket gekocht. Even wat verwarring welk ticket, maar Hollands als we zijn, het goedkoopste genomen. Ik meende dat erbij stond dat je ook met de gondel mocht, maar was niet helemaal duidelijk.

klaar om gevild te worden

mooie brede keuken

guillotine

Enfin, rondje citadel gelopen en kijkje in de keuken genomen en gezien wat kan gebeuren als je verkeerde dingen doet. Je moet ook geen verkeerde dingen doen, anders is de quillotine iets wat op je pad kan komen. Of wordt je hand afgehakt.

Bij het rondlopen zagen we ook een ingang, dachten wij, waar je in een schuine kelderachtige ruimte kon lopen. Het bleek dat wij aan de verkeerde kant naar binnen gingen, je kon er daardoor ook niet echt in lopen. We waren gelukkig niet de enigen die dit deden. Later kwamen we wel via de reguliere weg naar binnen en daar kwamen we mensen tegen die ook probeerden via de uitgang naar binnen te gaan. Lukte niet, je liep zo schuin dat je je echt moest vasthouden. 

De citadel is letterlijk een hoogtepunt dat zijn oorsprong kent in de 11e eeuw; helaas wel zeventien keer belegerd en getuige geweest van vele bloedige strijden o.a. tussen de Duitsers en de Fransen. Van beide legers zie je vele invloeden terug in de citadel. Het is ongelooflijk als je vanaf boven met een kanon (kazermat) uitkijkt op de stad. 

Kazemat

Sommige moesten met paard en wagen naar boven worden getrokken. Dat zal me een klus geweest zijn. 

toch maar met de gondel

Aanvankelijk dachten wij dat we de trap moesten nemen - met 408 treden - en weer terug, maar gelukkig keken we nogmaals op ons ticket: we hadden betaald voor bezoek aan citadel én gondel. Pfff, zou anders echt beetje too much zijn geweest in die hitte. Op de site stond wel dat het het leukste was om de citadel via de 408 treden te bezoeken, maar wij waren blij dat we toch de gondel hadden genomen. 

Straf op vadermoord

In het stadje wat rondgelopen, werd erg warm en vol met wespen dus we besloten om toch eerst nog even wat door te rijden en op een wat minder toeristische plek te lunchen.

Wel nog bezoekje gebracht aan geboortehuis van uitvinder van de saxofoon (bleek een vraag uit de slimste te zijn, die Murat uiteraard goed had) gebracht. 

Koude kermis

Onderweg gezocht naar een grote Carrefour, waar ze overigens een bijzondere gin God save the gin verkochten, aangedaan met er direct naast een grote lunchzaak. 

Daar was echter geen enkele activiteit te bespeuren. Dan maar onderweg ergens in een dorpje lunchen. Kwamen we echter van een koude kermis thuis: eerst een stadje aangedaan waar letterlijk kermis was, niet echt een parkeerplaats te vinden. 

Bij een ander dorpje waren alle wegen naar het centrum afgesloten: jawel, ook kermis!

Dan maar gewoon bij Mc Donalds wat eten. En natuurlijk verliep het daar ook niet helemaal gesmeerd. We zijn denk ik te oud voor de huidige Mc Donalds en hadden aanvankelijk niet helemaal door hoe het werkt met bestellen via een scherm. Moesten het nummer van een bordje (ergens naast de schermen) noteren. Uiteindelijk wel iets besteld en werd netjes aan tafel gebracht. Ik vroeg om wat zout, kon nergens een servicetafel vinden en kreeg het in een bekertje. Heb het meegenomen, zou echt zonde zijn, verspilling, want zij zouden het gewoon weggooien. Later bleek er 38 gram zout in te zitten.

Just in time

Luiken sluiten

Om deze bijzondere dag met veel verwarring af te sluiten, nog even getankt. Wel eerst een 'normale' afslag gemist omdat direct nadat je de weg afreed, je het terrein van het benzinestation op moest rijden. Ja, dat was echt voor ons iets te snel, zodat we weer verder moesten rijden. 

Moesten best lang wachten om te kunnen tanken: bleek dat er iemand op z'n dooie gemak naar binnen was gegaan, terwijl hij twee pompen blokkeerde. Gelukkig had Murat op tijd door dat het nog wel even kon duren voordat we daar aan de beurt waren, dus nam hij een andere pomp. Daar hadden we dit keer dus wel een gelukje mee. Nadat we aan de pomp betaald hadden, nog even bij Star Buck naar binnen voor een opkikkertje. Terwijl we bestelden, gingen de luiken dicht. Deze keer dus net wel op tijd, het was 1 minuut voor 19u. 

We hebben mooie dingen in Metz gezien; zeker de moeite waard om nog eens terug te gaan. Al was het alleen al om te zien of het hotel de bloembakken - overal in de stad stonden de bloembakken vol met goed verzorgde bloemen - nu wel gevuld waren. Ziet er anders zo troosteloos uit, toch?

Entree hotel

Mooie tuinen vol met bloemen

Goed verzorgde bloemen.

De schonen van Mira Belle

Soldaat Murat

Muziekfestival Mira belle

Vluchtroute hotel :(

Hallucinaties, natuurdromen, battle of fruit en Japans ijsje

 Vanochtend het werkelijk betoverde werk van Refik Anadol mogen aanschouwen. Hij heeft een kunstwerk ontworpen dat getoond wordt op een witte muur van 10 bij 10 meter. Soms lijkt het echt alsof je hallucineert, maar dan zonder iets  te gebruiken. Hoe cool is dat!

Ik heb kort filmpje met geluid erbij, maar lukt niet om dat nu te uploaden. Voeg ik later wel toe. Eigenlijk kun je dit niet in beeld of geluid ‘vangen’ moet je het gewoon live ervaren. Hebben wij gelukkig kunnen doen. 

Naast deze zaal per ongeluk, moest naar toilet, dit bijzondere optreden van pratend fruit gehoord. Leuke battle tussen verschillende soorten fruit. Al rappend claimen zij om de beurt de beste te zijn. 

In een andere zaal verhaal van een uit kristallen gevormde stoel gezien. In een speciale ruimte met alleen kristallen is deze stoel gevormd. Bizar  https://eyespired.nl/design-stoel-draad-kristallen

Een wat lugubere tentoonstelling van verschillende poppen gezien. De maker van deze kunstige poppen is

Lekker tarte tartin genuttigd en wat rondgelopen in de buurt van het centrum. Was enigszins rustig, zondagmiddag, maar vlakbij ons hotel had ik al eerder een leuk Japans tentje gespot. Was gelukkig open en ja het was echt Japans. Natuurlijk allemaal knopjes op het toilet en vreemde objecten in de vitrine. Soms denk je, wat moeten mensen ermee. Heerlijk Japans ijsje, soort Surinaams schaafijs maar dan met fruit erbij, gegeten en zoetig soort cakeje erbij. Voelde in de mond qua structuur wel beetje als lokum, iets zachter. Schijnt van rijstemeel gemaakt te zijn. Best lekker. 

Na klein middagdutje weer de stad ingegaan. Was echt minder druk dan gisteren.  Niet alle tentjes waren open. Naast ons leuke tentje van gisteren, dat nu dicht was, overheerlijke lamskoteletjes en pasteitje gegeten.  Weet een dag voorbij. 

Niets is wat het lijkt.

Cocktails bij Boquita

Heerlijk rustig genieten van Metz.

Of je worst lust!

Vergane glorie, was ooit mooi centre commercial,
nu veel leegstaande winkels, waardoor het direct armoedig wordt.

Lichtshow, gevonden! Begint bijna.

Empanadas bij Boquita

Verpauperde centre commercial, midden in het centrum.

Nooit gedacht, hier komt een gele framboos uit. Was heerlijk!

In de knop, maar je ziet bijna dat het een framboos is.

Dapper, continue aan het oefenen op een koord.

Lekker eten en overheerlijke cocktails.

Heerlijk, rijkelijk gevulde ontbijttafel!

In de kerk is het altijd rustig, heel sereen.

 Na een weekend mooi weer, lekker naar het strand geweest, helaas beetje verbrand want op het water met de sup merk je echt niet dat het zo snel gaat, besloten we om toch nog paar daagjes en vacances te gaan. Eerder hadden we Metz al op de planning, maar Covid gooide wat roet in eten. Nu dat achter de rug was, konden we lang weekendje boeken. Romantisch hotel uitgezocht, althans op de foto, in het mooie Metz.

Fransen kunnen echt mooie foto's maken, hotel zag er in het echt wat minder mooi uit. Volgens de recensies op het booking was het personeel erg aardig, het ontbijt goed en wel tikje warm, ondanks de luchtkoeler op de kamer. Dat laatste was inderdaad waar, ramen konden gelukkig open en dat was nodig ook. Het ontbijt was meer dan verwacht. Bij het inchecken werd gevraagd wat voor brood we in de ochtend bij het ontbijt wilden, dit om verspilling tegen te gaan. Ik dacht er het mijne van en uiteraard bestelden we van alledrie de opgesomde broodsoorten, baquette, croissant et pain chocolade er een van elk van ons. Wat schertst mijn verbazing? Naast deze bestelling was er ruime keuze aan yoghurt in potjes van Bon Maman, vers fruit, lekkere rolletjes kipfilet, twee soorten kaas en een assortiment van ontbijtgranen en goede koffie, thee en jus d'orange. De dame die aanwezig was bij het ontbijtbuffet sprak vloeiend Engels, in tegenstelling tot de jongeman bij het inchecken. Ze was ook erg vriendelijk en behulpzaam. 

We hadden in de kleine douche - foto moet echt met een speciale Franse lens zijn geschoten volgens Murat - ons lekker opgefrist en waren na het uitgebreide ontbijt al om 10.00u en route. Toevallig hadden we een parkeerplekje vlakbij het hotel gevonden en konden we de auto in het weekend laten staan. De avond ervoor een rondje gelopen en bij een grappig cafeetje wat gedronken. Ze spraken geen woorden Engels: op mijn poging om een droge witte wijn te bestellen verstond ze het woord 'vino blanc' en zei voldaan: ' Alors une vino blanc' en daarmee was de kous af. Het was een lekker wijntje en ik nam er nog eentje. Binnen vroeg ik of ze sigaretten verkochten, maar helaas dat mocht, denk ik, niet meer. Wel kreeg ik een sigaret uit een mooi doosje aangeboden. Was een pittige, merkte ik, waarschijnlijk een zelfgerolde. Ik kon net nog een hoestbui onderdrukken. 

Vanuit ons hotel - eerst even verkeerd, maar what's new, daardoor komen we ook wel op leuke plekjes terecht zoals gisterenavond bij het cafeetje Gare Ancienne, de grote kathedraal van Metz bezocht. Naast deze kathedraal was de Marche Couvert; leuk ouderwets en drukbezocht marktje met veel vlees, vis, koek en fruit. Wat heeft een mens nog meer nodig. 

In de kathedraal zag ik dat er heel veel namen in de muren waren gekrast. Ik vraag me altijd af wat iemand bezielt om dat te doen. Het was daar lekker koel en de warmte kwam ons tegemoet toen we verder de stad in trokken. Aan het water, vlakbij het theater hebben we lekker even in een grote tuin gezeten. Midden in de stad, vol met bloemen en planten en kunst waar je in alle rust van kon genieten. Later op de dag daar ook weer even gezeten en de folder opgehaald van Constellations. Op verschillende abri's hadden we al een aankondiging gezien dat er dit weekend lichtshows te zien waren. Nergens op de site stond aangegeven waar precies. Bij het hotel wisten ze het ook niet en navraag aan twee jongeren, die gelukkig goed Engels spraken, leverde ook niets op. Ook zij konden op de site niet zien waar de shows waren. Murat had ergens gezien dat er informatie was, maar wist pas weer toen we in die mooie tuin zaten, dat daar een informatiebalie was. Nagenoeg onverstaanbaar Engels, maar wel een folder. Daarop gezien dat het om 21.30u o.a. bij de kathedraal te zien zou zijn.

In de middag hadden we lekker geluncht, met een wijntje, en even klein tukje gedaan, en daarna de stad weer ingegaan. Deze keer was het aanzienlijk koeler en drukker; was direct veel gezelliger. Bij een grappig tentje Boquita empanadas en bebibas, lekkere cocktail gedronken en verschillende empanadas gegeten. Grappige serveerster, sprak goed Engels dat bleek te komen omdat ze tijdje in Vancouver in Canada was geweest. Ze was half Italiaanse, maar bij een tafel naast ons had een dame gevraagd of ze Spaanse was, maar toen zei ze Argentijns. Ze vertelde ons lachend dat ze dat zei, omdat dat paste bij de zaak. Ook dat is niet wat het lijkt, ze was immers half Italiaanse. 

Inmiddels wisten waar we moesten zijn en op tijd naar de kathedraal gegaan. Schitterende lichtshow met bijpassende muziek; echt de moeite waard. Op sommige momenten leek het alsof de kathedraal in brand stond, super knap gedaan. 

En dan is de dag al weer om.