Het staat op mijn harde schijf, een uitspraak van een oom van Murat toen ik me verbaasde over het verkeer in Turkije: 'Burası Türkiye!' Wat zoveel betekent als dat hier alles kan, men doet van alles, verbaas je er maar niet over. Ik was voor het eerst in de schitterde metropool Istanbul, een stad waar ik me thuisvoel, het gevoel dat het liedje van Emel Müftüoğlu İstanbul'da Olmak Vardı mij geeft. Zij beschrijft wat Istanbul met haar doet (zie onderaan link naar liedje), iets waar ik me helemaal bij aan kan sluiten.
Op een leuke manier verbaas ik me nog steeds over hoe alles en iedereen door elkaar leeft. In de streek waar het mooie zomerhuisje staat, zie je families waar zowel vrouwen in bikini op het strand zitten als vrouwen met een zwempak dat hen helemaal bedekt. Daarnaast zit dan soms een man, met blote buik waarbij je bijna zijn bilnaad kunt zien. Alsof ik daar op zit te wachten; ik vraag me dan af hoe zij dit zelf zien. Maar goed, de leukere dingen zijn dat je zowel een hele stadse ervaring kunt opdoen maar tegelijkertijd ook in aanraking komt met de natuur. Zoals een veulentje langs de weg of een kudde schapen.
Ook zoiets moois een water, zo uit de bron. `
In Turkije laten mensen vaak iets na waar anderen ook profijt van kunnen hebben zoals de aanleg van een watervoorziening die voor iedereen toegankelijk is. Je wilt niet weten hoeveel plezier ik beleef aan het water drinken uit zo'n bron. Dit jaar hebben we ook veel water getapt en in flessen mee naar huis genomen. Dat is niet alleen lekker, maar ook milieuvriendelijker dan telkens water in flessen kopen. Ik las onlangs in een artikel dat helaas de industrie van het reclyclen van plastic in een dip zit. Jammer, maar als dat zelfs in de rijke westerse landen het geval is, dan zal in Turkije het in het kader van het milieu reclycen van plastic wel helemaal achteraan het lijstje staan. Dat is niet vreemd als je bedenkt dat veel mensen van heel weinig moeten rondkomen, iedere dag veranderen de prijzen weer. Het valt ons op, wij klagen er een beetje over, maar hoe moet dat voor mensen zijn die hier dagelijks, maand in maand uit mee te maken hebben.
In ieder geval wordt er altijd eten gekocht en verkocht. Ook op de markt ervaar ik weer zo'n gevoel van thuiskomen, heerlijk al die geuren en kleuren, alles door elkaar en het kan allemaal.
Ik verbaas me ook vaak over de winkels, wat er allemaal te koop is en hoe het 'gesorteerd' is. Zullen ze dat allemaal verkopen, zijn er echt zoveel mensen die hier spullen kopen? Murat heeft daar een logische verklaring voor: 'handel is handel'. En als je dan iets vraagt, nodig hebt, hoe wetenze dat dan te vinden? Ik vind het knap!
Onlangs fietste een stukje, ook dat is langzamerhand aan het verbeteren, steeds meer mensen fietsen en er is zowaar een breed fietspad aangelegd dat door heel Dikili gaat. Alhoewel, aan de rand is het nog niet helemaal af. Zomaar opeens, stopt het fietspad. Het was gelukkig licht en ik was er wel een beetje op voorbereid, eigenlijk verbaasde met het niet eens heel erg ...., immers: burası Türkiye.
Ik kan blijven schrijven over mijn ervaringen met dit prachtige land waar ik als jong meisje warm en met open armen ontvangen werd.
Op school leren kinderen al vroeg over wat Atatürk voor het land en dus voor hen betekend heeft. Het verbaast dan ook niet dat er veel standbeelden van hem zijn, maar iets wat je niet zo snel zou verwachten: een standbeeld van een vrouw met daarop een uitspraak van de befaamde grondlegger van het huidige Turkije: 'Alles wat je op aarde ziet, is het werk van een vrouw'.
Burası Türkiye, je hoeft je nergens over te verbazen.
Emel Müftüoğlu İstanbul'da Olmak Vardı (youtube.com; voor het zinnetje 'simdi istanbul'da olmak vardi anasini satayi' ik zou nu niets liever willen dan in Istanbul zijn (ik zou er zelfs mijn schoonmoeder voor verkopen.... dat dan weer niet, hoor).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten