Iedereen heeft wel een geheim(pje); vreemd, vreemder, vreemdst

Daar kun je toch geen
'nee' tegen zeggen?

Waarom kan ik nooit 'nee' zeggen tegen mijn bloemenmannetje? Meestal op donderdag aan het einde van de dag gaat hard de deurbel. Dan weet ik dat 'mijn' mannetje voor de deur staat. Het is een oud mannetje dat bloemen aan de deur verkoopt. Blijkbaar loopt het goed, want ik zie dat hij bij veel deuren gezellig een praatje maakt én wat verkoopt. Ik denk dat meerdere mensen - met name vrouwen, maar soms ook de huismannen - zijn charmes niet kunnen weerstaan. Bij Murat doet hij altijd of hij het verkopersvak nog moet leren: 'Ik ben nog in de leer' is dan zijn weerwoord als ook hij probeert iets minder te kopen dan hij aanbeveelt.  

Rozen uit eigen tuin, net niet voldoende voor een boeketje.

Volgens Murat heb ik wel meerdere 'mannetjes' en ja, dat klopt eigenlijk wel. Zo heb ik een visboer waar ik vaak speciaal naar toe ga en ook daar koop ik vaak meer dan ik wil c.q. nodig heb. Deze man is echter heel goed voor zijn personeel, dat merk je aan alles. En hij is ook erg gul - zal vast ook iets met klantenbinding te maken hebben - niet alleen bij mij, maar ook als zoonlief,  'arme student' volgens de visboer, daar komt, die krijgt vaak nog wat extra's mee. 

Naast mijn vismannetje, bloemenmannetje ga ik regelmatig naar een groentemannetje en heb ik ten slotte ook nog een mannetje voor het inmaken van mijn kleding. Geen van deze mannetjes - die ik allemaal voor verschillende doeleinden bezoek - is dus geheim voor mijn eigen mannetje. Het lijkt wel of ik geen geheimen kan hebben.

Vreemd verhaal 

Dat is wel anders bij de mini serie van Netflix The Stranger (zie trailer The Stranger). Samen, dus niet in het geheim, hebben we onlangs in no time deze achtdelige serie bekeken. Een vreemdeling vertelt een 'vreemd verhaal', een geheim dat beter niet bekend kunnen worden. Er zijn verschillende verhaallijnen in deze tot op het laatst toe spannende serie. Zo is er het geheim van een gefakete zwangerschap, een onthoofde alpaca en wordt de vrouw van een advocaat vermist. Je raakt vertrouwd met meerdere personages die ieder zo hun eigen probleem hebben. Soms weet je niet waar het verhaal naar toe gaat; iedere aflevering heeft weer een onverwachte wending, maar uiteindelijk komen alle verhaallijnen wel bij elkaar. Soms iets te gekunsteld, wat overdone, maar het past wel. De voelbare spanning in de trailer, blijft de hele serie door hangen. Een vreemdeling vertelt een vreemd verhaal, dat ervoor zorgt dat je acht afleveringen lang uitkijkt naar de ontknoping. Knap gedaan!

Nog tikje vreemder in Stranger Things

Eleven

Will, Mike, Dustin en Lucas

Eigenlijk kijk ik altijd eerst even naar de synopsis voordat ik een serie ga kijken. Deze keer echter niet, en als ik dat wel had gedaan, denk ik dat ik het over had geslagen. Horror, zo wordt het namelijk omschreven, is niet echt my cup of tea. Soms is het dus maar goed, uit mezelf ga ik niet zo snel uit mijn comfortzone. Bij deze serie - er blijken vier seizoenen te zijn! - raken vier knulletjes betrokken bij een bijzonder fenomeen. Het begint onschuldig, zoals in de trailer te zien is - trailer Stranger Things - met een spel waarbij de Demogorgon tot leven komt. Dit enge monster veroorzaakt uiteraard alleen maar narigheid die inderdaad op een horror-achtige manier tot de kijker worden gebracht. Wat mij echter trok in deze serie, tot nu toe twee gekeken, is de vriendschap tussen de jongens. Niet alleen vriendschap, maar ook de voorkomende problemen zoals ruzietjes om niets, er komt jaloersheid in het spel als een 'vreemd' meisje Eleven mogelijk bij de club komt. De vier jongens zijn allemaal op hun eigen manier een beetje bijzonder. 

Grappig is ook Toothless, Dustin, die vooral veel snoept en om niets ruzie maakt met Lucas. Mike is een gevoelige jongen die bevriend raakt met Eleven, een meisje met bijzondere krachten en zijn vriendschap met zorgt voor de nodige spanning in hun vriendenclubje. Tenslotte is er Will, de zoon van alleenstaande Joyce (bijzonder goed vertolkt door Winona Rider) die in contact komt met de Demogorgon. 

Een serie die zich afspeelt in de jaren 80, altijd goede herinneringen aan, waarbij vriendschap centraal staat. De bijbehorende muziek, kleding, auto's etc. en natuurlijk het feit dat het afspeelt in Amerika, heeft ervoor gezorgd dat ik er ook naar uitkijk om de derde serie te gaan kijken. Maar niet 's avonds, want ik heb al wel een paar keer hele vreemde dromen aan over gehouden.

Meer info: Stranger Things

Het kan nog vreemder

Het kan nog vreemder: enige tijd geleden zijn we per toeval beland op de Koreaanse mini serie Stranger. Ook hier worden we weer geconfronteerd met iets wat wij als vreemd ervaren. De jonge en ambitieuze openbare aanklager Hwang Shi-Mok staat voor de klus om een moordzaak op te lossen. 

Hij wordt bijgestaan door de detective Han yea-Jin, een super grappige vrouw die ervoor zorgt dat hij altijd net een andere kijk op de situatie krijgt. Wat heel vreemd is, is dat Hwang Shi-Mok geen emoties blijkt te hebben. Hij is zo rationeel en afstandelijk omdat zijn emoties uitgeschakeld zijn; dit is gebeurd tijdens een hersenoperatie. Het stel is echt een beetje bijzonder, zowel voor ons als westerlingen, maar ook voor de Koreanen in het verhaal. Ze worden niet altijd geloofd, zijn als een van de weinigen niet corrupt, denken zelfstandig en weten op een voor Koreanen controversiële manier zaken op te lossen. 

Het toeval wil dat we op deze serie terecht kwamen, zochten iets wat ons was aangeraden van 'Stranger' en dachten dat dit het was. Bij tijd en wijle wel ietwat lastig te volgen, omdat de namen en de personen soms wat moeilijk uit elkaar te houden zijn. Wel zeer zeker de moeite waard als was het alleen al omdat de twee hoofdpersonen gewoon een beetje vreemd zijn, maar wel echt leuk vreemd. Een soort Rivella dus. 

trailer Koreaanse mini serie Stranger

Een ouderwets raketje en je bent weer helemaal terug in de tijd

Als je geveld bent door corona, is er maar een remedie: je laten verwennen door je geliefde. Vorige week was heb ik mijn geliefde eega vertroeteld. Hij was aan het bed gekluisterd maar we hoefden we - dankzij de nieuwe richtlijnen - niet in quarantaine, hij alleen in isolatie. Ik mocht dus nog naar buiten en even boodschappen doen. Zelf had ik - toen - geen klachten en met de benodigde afstand allerlei lekkers in huis gehaald. Zoals het aloude ijsje van Ola: het raketje. 

De smaak is nog steeds even lekker, het schijnt dat de samenstelling een aantal jaren eens is veranderd, maar dat protesten ervoor gezorgd hebben dat ze het weer veranderd hebben in de oorspronkelijke smaak. Blijkbaar was de gezondere toevoeging van fruit niet wat de consument wilde -  volgens dit artikel en is gehoor gegeven aan de wens van de klant, die is immers koning. Toch hebben wij de indruk dat het ijsje vroeger anders was, namelijk meer rood in het topje in plaats van een dunne roodroze coating bovenop gele body. Misschien is onze herinnering vertroebeld, op zoek naar mogelijke veranderingen in de samenstelling, kwam ik alleen die actie tegen 'geef de raket zijn oude topje terug' maar waarin in 2007 slechts tijdelijk de samenstelling was gewijzigd. 

Niet alleen een raketje roept herinneringen aan vroeger op, een fragment uit een verhaal kan mij ook zomaar terugbrengen naar hoe het ooit was. Teksten kunnen ervoor zorgen dat je je weer ergens thuis voelt, of juist het gevoel van ontheemd zijn weer oproept. Sinan Çankaya beschrijft in zijn boek Mijn ontelbare identiteiten dat hij zich vaak niet thuis voelt, de Ander is en worstelt hoe daarmee om te gaan. Ik ben net begonnen in dit boek en lees af en toe een paar hoofdstukken van zijn persoonlijke relaas. Wat me in het begin reeds raakte, was de zin 'Er moest meer zijn dan de plek waar je bent geboren.'

Zoals in een eerdere blog over je afkomst, waar je wieg staat, blijft dit een kwestie die de gemoederen bezighoudt. De plek waar je geboren bent, geeft je de eerste herinneringen mee. De Russische dissident Maxim Osipov, opgegroeid in een communistisch regime beschrijft in een interview De Groene het als volgt: 'Als kind leerde ik al constant te liegen, dubbeldenken .... mijn ouders leerden dat school iets anders was dan dat we thuis bespraken.'  Hij heeft hier een term voor, namelijk 'vaccinatie tegen het leven'. 

Hoe pijnlijk ook, het is waar. In je jonge jaren word je gevoed en opgevoed en dat neem je allemaal mee in je verdere leven. Waar je ook naartoe gaat. Soms roept dat herkenning op bij een lezer, of krijgt een lezer een kijkje in hoe een ander leven, op een andere plaats, eruit ziet. Een aantal jaren geleden ontdekte ik door toedoen van het boek Kind 44 wat de invloed van opgroeien in een communistisch land je gedrag beïnvloedt. Ik had altijd wat moeite met de achterdochtige houding van een vriendin van mij, opgegroeid in de toenmalige Volksrepubliek Hongarije. Zij was altijd wantrouwig over de intenties van iemand, nam nooit zonder meer iets aan en was achterdochtig. Voor mij, altijd uitgaand van de goede bedoelingen van iemand, niet altijd terecht, maar toch, was deze houding iets wat ik moeilijk vond om te begrijpen. Pas toen ik las hoe de hoofdpersoon in Kind 44, Leo een ambitieuze en zeer toegewijde agent in dienst van de geheime dienst, niemand kon vertrouwen viel bij mij het kwartje. Ergens in het verhaal, dat gaat over hoe hij op zoek gaat naar een seriemoordenaar en gebaseerd blijkt te zijn op een waargebeurd verhaal, biecht zijn vrouw aan hem op dat zij met hem getrouwd is, omdat zij bang was dat hij haar anders zou laten oppakken. In die tijd, 1953 in de Sovjet Unie, was het mogelijk dat een buurman, vriend, collega of wie dan ook  aan de geheime dienst doorgaf dat jij je 'verdacht' gedroeg. Trouwen, omdat je dan minder kans hebt om niet door de geheime dienst in de gaten te worden gehouden; wat een basis voor liefde! Gelukkig blijkt de liefde later wel te groeien en in de vervolgboeken komen zij dichter bij elkaar.

Wat ik met het uitstapje naar dit boek duidelijk wilde maken, is dat je je jeugdervaringen altijd bij je draagt. 

Iets heel anders: ik wist niet dat Kind 44 gebaseerd was op een de seriemoordenaar  Andrej Tsjikatilo. In het boek komt wel heel duidelijk naar voren dat de seriemoorden lange tijd zijn gang kon gaan, omdat het door de staat werd verzwegen. Gelukkig dat Leo, die aanvankelijk geen twijfels had over de Partij, zijn vraagtekens heeft en openlijk twijfelt, iets wat hem natuurlijk niet in dank wordt afgenomen. 

In mijn lessen over fictie, mijn favoriete onderdeel dat snap je wel, probeer ik het vuur dat ik heb voor verhalen op de kinderen over te brengen. Een boek lezen is als gratis op avontuur gaan. Je wordt deelgenoot van een ander leven, een ander iemand en leert op die manier een andere wereld ontdekken, een wereld anders te zien. Het zet je aan aan het denken of soms herken je er- een deel van - jouw leven in. Een boek heeft zoveel te bieden!

Het boek Willem die Madoc maakte heb ik inmiddels uitgelezen. Ik laat het nog even bezinken en zal mijn leeservaring delen. Ook ik heb weer een reis - deze keer in het verleden - gemaakt en veel mooie dingen 'gezien en beleefd'. En dat allemaal omdat iemand de moeite heeft genomen zijn verhaal aan het papier toe te vertrouwen, waarvoor mijn hartelijke dank Nico Dros!

Kersen bij de visboer, geen knoop in je zakdoek, maar in de steel van een kers en andere spelletjes

Echt waar,
kersen bij de visboer

Vandaag weer een mooie en warme dag die zich uitstekend leent om in de tuin te genieten van kersen. Vorige week heb ik voor het eerst van mijn leven kersen bij de visboer - in Voorschoten -gekocht.

 Bijzonder, maar verrassend lekker. Echt voor herhaling vatbaar; de kersen waren groot en zoet en er zaten lange steeltjes aan. Daar kun je knoopjes mee maken, maar dat is niet voor iedereen weggelegd,ik ken mensen - ik noem geen namen - die dit gewoon kunnen. Hoe je dat doet, is zelfs op internet te vinden: knoop in kersensteel. Dat die uitleg bestond, wist mijn lieve eega niet toen hij dit vol geduld aan een vriendin uitlegde. Zij probeerde dit, haar dochter ook en dat zag er erg grappig uit; stel je maar eens voor dat iemand verwoed met zijn tong aan het draaien is om een knoopje te leggen in een steeltje. 

Vijf stelen, ongelooflijk

Dit is niet voor mij weggelegd, ik heb dit allang opgegeven. Sommige dingen moet je gewoon niet willen leren, toch? Maar zij gaf niet op en na een uurtje (of wat) klonk het zelfgenoegzaam dat zij het ook kon. Haar dochter keek verwonderd en leek zelfs beetje jaloers dat het haar moeder wel gelukt was. Nog hilarischer werd het toen de moeder bekende dat zij stiekem haar handen had gebruikt, maar wilde zien hoe er gereageerd zou worden dat het haar gelukt was! En dat terwijl dit zo'n lieve, totaal niet jaloerse juist iedereen behalve zichzelf alles gunt, vrouw is. Blijkbaar ervoer zij een competitieve drang om deze kunst - zelfs met valsspelen - te beheersen. Het deed mij afvragen wat de bron van inspiratie is om deze kunst ten tonele te willen voeren.

Onlangs ben ik met mijn zus naar de musical Aladin geweest; gewoon een feestje om dit samen met haar te kunnen ervaren. We hebben een 'zussen'-app en doen spelen daar soms een spelletje: 'wie raadt het eerst waar we zijn'. Deze foto had ik als eerst geplaatst, maar het bleef bij Van der Valk, wat niet echt in de buurt kwam. De foto daarna gaf al wat meer prijs, maar de laatste moest uiteindelijk de doorslag geven. Soms moet je gewoon even geduld hebben :)

Ik kende het sprookje van Aladin en de wonderlamp uiteraard, maar deze vertolking was echt een muzikale ode aan dit wonderlijke sprookje. We hebben er met volle teugen van genoten! 

Fetisj, geurende boekenlegger en fruitvliegjes

Ondanks dat ik al meer dan de helft van mijn leven niet meer in Noordwijk woon, blijf ik daar nog regelmatig komen. Heimwee naar de zeelucht zorgt ervoor dat ik met enige regelmaat in Noordwijk bijvoorbeeld boodschappen doe. Raar misschien, maar wij vinden het leuk om naar verschillende supermarkten te gaan. Deze hunk naar supermarkten is net nog geen fetisj - schitterend woord, zo ook de uitspraak - zorgt ervoor dat wij niet alleen in het buitenland, graag andere supermarkten bezoeken. Dus ook in badplaats Noordwijk, waar je een ruime Dirk hebt, maar nog beter, onze favoriete boekenhandel boekhandel Van der Meer is. Wij strijken hier neer en vertoeven daar onder het genot van een heerlijk kopje koffie (meestal ook nog wel met iets lekkers, home made gebakjes afkomstig van De Bakkerij van Willem van den Bergh) een poosje. Ondertussen de winkel afstruinend naar boeken kan ik het nooit laten om op zoek te gaan naar originele boekenleggers 

Boekenlegger?

(ook een soort verzameltik die af en toe neigt naar fetisj). Overigens valt dit in het niet als ik het vergelijk met wat we in Japan tegen kwamen: cafés waar je uilen kunt knuffelen! Die verzamel ik voor mijn leerlingen; ze vinden altijd gretig aftrek en soms maken ze zelfs een beetje ruzie om welke ze mogen kiezen. Meestal beperk ik mij tot young adult boekenleggers, maar deze kon ik niet laten liggen!

Maar zeg nou zelf, deze boekenlegger lijkt toch niet op een stukje zeep? Eerlijk gezegd dat ik meer aan maandverband, maar dat zal wel aan mij liggen. Je kunt er op krassen en dan ruikt het inderdaad naar zeep. Echt uitnodigend om aan de oproep 'kras hier' gehoor te geven, is het echter niet. Het bijbehorende boek gaat, hoe verrassend, over zeep 'De vrouwen van de zeepmakerij'. Niet een boek dat ik op het eerste oog zou lezen, maar wie weet dat ik op een dag waar ik weg wil dromen me er toch eens aan waag.

Voor nu ga ik eerst verder lezen in Willem die Madoc maakte (Nico Dros) en De zeven vinkjes van Joris Luyendijk waar hij beschrijft hoe mannen zoals hij de baas spelen. Iets wat me altijd heeft geïntrigeerd is waarom het altijd zo uitmaakt 'waar je wieg staat'.  Elvis Presley In the Ghetto 'A poor little baby child is born In the ghetto'. Schrijnend, hoe een moeder huilt bij haar pasgeboren baby, omdat ze weet wat hem en haar- hoogst waarschijnlijk - te wachten staat:

Then one night in desperation

The young man breaks away

He buys a gun, steals a car

Tries to run, but he don't get far

And his mama cries

And as her young man dies

(In the ghetto)

Dat waar je geboren bent zoveel uitmaakt, is niet veel veranderd ten opzichte van vroeger, zo beschrijft ook Nico Dros. Niet alleen waar je geboren bent, want de hoofdpersoon uit zijn verhaal is waarschijnlijk een koningstelg, maar ook waar en hoe je opgevoed wordt. En in welke omgeving dat is en in hoeverre je de kans krijgt om je te ontplooien. Dat je afkomst en de omgeving waarin je opgroeit zo bepalend is, ondervindt  Luyendijk in levende lijve. In zijn verhaal geeft hij weer hoe lastig het voor hem is om te 'aarden', zijn weg te vinden in een voor hem onbekende omgeving bij The Guardian. Hij komt tot de conclusie dat hij nooit 'een van hen' zal worden, omdat hij hun codes, omgangsvormen en 'taal' niet kent. Natuurlijk spreekt hij Engels, maar slaat de plank mis als het gaat om uitdrukkingen en gewoonten die deze mensen met de paplepel hebben meegekregen. Ook ontbeert hij de benodigde sociale netwerken om echt mee te kunnen doen. Zo ook wordt dit door Nico Dros beschreven wanneer zijn hoofdpersoon Madoc in zijn zoektocht naar een baan ontdekt dat bepaalde poorten voor hem gesloten blijven. Ondanks het feit dat hij over dezelfde, wellicht zelfs betere vaardigheden beschikt dan rondreizende literati, van huis uit goed opgeleide jongeren,  moest hij het onderspit delven. Hij biedt telkenmale zijn diensten als klerk, kopiïst, blibliothecaris en secretaris aan. Als dit echter niet lukt komt hij tot de conclusie: 'Zij hadden steeds een streepje voor vanwege de aanbiedingsbrieven die hun gastheren voor hen schreven. Doorslaggevende factor: zij verbleven in de stad onder protectie van hun adellijke, patriarchale familie. 

Jammer genoeg speelt dit nog steeds een rol, ook in de huidige maatschappij en legt Luyendijk met persoonlijk relaas de vinger op de zere plek. Hoe zeer we ook zouden wensen - en denken - dat wij weldenkende mensen van nu vrij zijn van dergelijke patronen, ze zijn en blijven bestaan.

Even terug naar de geurende boekenlegger. Deze ligt naast de fruitschaal alwaar welriekend fruit - en hier helaas hier op afkomende fruitvliegjes - op mij ligt te wachten.

Nog zo'n heerlijk voordeel van de zomer: zoveel fruit waar je je aan kunt laven. En dat ga ik nu maar doen, terwijl ik langzaam verder ga lezen in een boek. 

Zinderende hitte en toch genieten van de koelte. Wat is het geheim van ijskoffie en waarom laat ik me toch verleiden om (meer) te kopen?

Ook bevangen door de hitte en eigenlijk geen trek in koffie? Een ijskoffie biedt voor mij dan uitkomst. Een paar jaar geleden heb ik voor het eerst ijskoffie - uit een blikje - gedronken. Een heerlijk, koel koffiedrankje dat mijn maag vulde, maar evenzeer mijn 'honger' naar koffie stilde. 

Albert Heijn speelt slim in op de behoefte van consumenten, dat is iets wat al jaren bekend is. Ook ik word, ondanks dat ik een commerciële achtergrond -  MEAO CE 1988 - heb, regelmatig  door de sterke campagne aangetrokken om dingen te kopen die ik niet eens zou kopen als ik de reclame niet had gezien. Zo ook deze week. Sinds een paar maanden worden wij weer ieder weekend blij verrast door de 'verplichte literatuur'. Manlief wordt helemaal happy als hij weer kan bladeren en pagina's uit de blaadjes kan scheuren. Die vervolgens wekenlang, soms zelf maandenlang, ergens op tafel of op een kastje blijven liggen. Totdat.... we eindelijk datgene gaan kopen wat we al langer wilden. Maar nu mét korting. Ik vraag me af of je niet gewoon bedonderd wordt waar je bij staat. Alles in de actie, zelfs tegenwoordig van 5 halen 3 betalen. Zou het dan eigenlijk niet gewoon altijd goedkoper kunnen? Tsja, daar heeft de firma Hornbach ook goed over nagedacht. Deze campagne draait om dit principe: gewoon altijd de goedkoopste.

Sinds een aantal jaren maak ik gretig gebruik van de actie van bakker Van Maanen waar je op bepaalde dagen 4 broden (halve mag ook) kunt halen en er 3 betaalt. Vorige zomer hadden ze deze actie opeens qua dagen veranderd: wat een schok! Ik moest er echt aan wennen, maar dat is gelukt. Braaf wacht ik weer totdat het maandag is en haal dan mijn favoriete brood. Ik ben in opperbeste stemming, toch maar weer korting van 25%. Het is dan ook een slimme actie om klanten aan je te binden. Het werkt in ieder geval bij mij.

Zo ook de aanbiedingen; de folders tonen een keur van mooi in kleur opgemaakte acties. Waaronder deze week ijskoffie. Manlief is nog ziek, dus wat is er fijner dan hem te vertroetelen en te verwennen met onder andere een heerlijke ijskoffie. Stapelkorting, zo heet de actie. En ja, dan koop je uiteraard meer. Je bent een dief van je eigen portemonnee als je hier niet aan meedoet.

Maar hoeveel calorieën bevat dit smakelijke goedje eigenlijk? Het flesje bevat 250 ml.

Afgaande op de onderstaande tabel heb ik dus met dit heerlijke drankje in luttele seconden 162 calorieën tot mij genomen. Het was heerlijk, daar niet van. Maar soms moet ik toch maar de verleiding weerstaan, toch?

eenvoudige ijskoffie

Wat is eigenlijk het geheim van ijskoffie? Het is een caloriebom, meestal overpriced, behalve als het 3 voor € 3, toch? Ik vermoed dat het hoge aantal kcal afkomstig is van de (slag)room. Laat ik dat nu eigenlijk minder lekker vinden. Reden te meer om eenvoudig zelf dit koele verkwikkende drankje te maken. Misschien is het wel dat het wat lastiger is om te bewaren. Gelukkig kan ik de flesjes van Starbucks hergebruiken. Kan ik zelf bijvoorbeeld op basis van dit recept heerlijke, calorie-armere ijskoffie maken. Ik heb de tijd aan mezelf, dus waarom niet? 

Starbucks Frappuccino icecoffee

Duinen proteïnerijk

Ter vergelijking: een boterham van mijn favoriete Duinenbrood. Ik ben overigens blij verrast dat de tabel laat zien dat dit brood ten opzichte van  'gewoon bruin brood' volgens het Voedingscentrum niet eens onderdoet. Mijn donkerbruine vermoeden dat ik ook hier - net zoals in meerdere acties voor 'gezond' - als consument wel weer voor het lapje zou zijn worden gehouden, werd dit keer niet eens bewaarheid. 

Gelukkig, kan ik met een gerust hart mijn lekkere en proteïnerijke brood, in de aanbieding uiteraard, blijven kopen. 

Bruin brood volgens het Voedingscentrum

Lekker, loom lezend genieten van de zomerse warmte in de achtertuin

 

Donderdag 14 juli 2022, oftewel in het Frans Quatorze Julliet, klinkt gewoon zoveel mooier, was mijn laatste dag op school. Een van mijn leerlingen had het derde tijdvak uitstekend benut en werd hiervoor beloond met en een welverdiende diploma. Reden voor een feestelijke uitreiking met lovende woorden voor haar inzet en daarna was het voor mij dan echt tijd om de school te verlaten. Begin van dit jaar had ik besloten om ontslag te nemen en eens wat tijd te nemen om even helemaal niets te doen. Weet niet of dat ook echt gaat lukken, maar een goed voornemen is alvast een goed begin (of was dat net iets anders 😀).

Sleutel, printpas ingeleverd, laatste collega's gedag gezegd en natuurlijk mijn laptop ingeleverd. Ik was inmiddels best gewend geraakt aan mijn 'bakbeest' zoals ICT het noemde, maar goed moest hem toch inleveren. Voor nu dus thuis vooralsnog op mijn nog grotere, zwaardere en oudere bakbeest de wereld van het world wide web betreden. De komende periode heb ik aantal dingen die ik voornemens ben te doen, voornemens kunnen echter stranden, zo is mijn ervaring. Daarom noem ik het ook maar geen things to do lijst of zoiets, maar laat ik het maar lekker in mijn hoofd rondmalen dat ik op zoek moet naar een nieuwe laptop. Ik wil af en toe mijn overdenkingen aan het 'papier' toevertrouwen en dat gaat mij al typend beter en sneller af dan de - zelfs voor mij af en toe - onleesbare krabbels in een notitieblokje.

Iets waar ik erg naar uitkijk is ongeremd lezen. Vroeger kon ik me helemaal verliezen in een boek, tijdens mijn opleiding aan de HvA ontdekte ik dat hier een literaire term evasorisch lezen voor bestond. De daad bij het woord voegend, verdiep ik me nu in Willem die Madoc maakte. Het begin is niet echt wat je noemt uitnodigend, vind ik althans. Een doctor in de middeleeuwse letterkunde die net naast het professoraat had gegrepen en zich hierdoor miskend voelde, komt in aanraking met een middeleeuws verzamelhandschrift. Het doet me erg denken aan de boeken van de Da Vinci Code maar dan met Nederlandse historische vondsten. Hij vermoedt dat een van deze handgeschreven boekwerken het spoorloos verdwenen literaire handschrift is van Madoc waar de vos in Van den Vos Reynaerde veelvuldig naar verwijst. Hij besluit om het te gaan vertalen en zo ontstaat het verhaal van dit boek  Willem die Madoc maakte. Ik ben inmiddels op meer dan de helft en, zoals je begrijpt, kan ik niet stoppen met lezen. Af en toe moet dat wel, want helaas is manlief zaterdag positief getest en ligt met koorts op bed. 

Een geplande barbecue met vrienden moesten we dus afzeggen, vlees deels ingevroren, maar de al in de week liggende kikkererwten moesten wel bereid worden. Wat een klus, soms vraag ik me af waarom ik zoiets weer op mijn hals haal. Ooit had ik iets gelezen over het ontvellen van de kikkererwten, het zou ervoor zorgen dat het smeuïger werd, maar dat is me toch een karwei. Het lijkt wel of ik iedere erwt, 500 gram, in mijn hand heb gehad. Maar, eerlijk is eerlijk, het is de moeite waard. 

Hummus 

De hummus is werkelijk om je vingers bij af te likken. 

Dat is in ieder geval gelukt, deels dit recept gevolgd. Wat minder goed gelukt was, zeg maar mislukt, was de poging om 'ziekensoep' Hasta Çorbası, te maken. De Turkse yoghurtsoep was gaan schiften, niet meer te eten dus. Dit moet ik binnenkort toch maar eens echt van de master herself in levende lijve leren. Sommige dingen kun je alleen maar leren door het samen met een leermeester te doen. Net zoals Madoc - voorheen Beda -  die als drenkeling uit zee aan de zorgen van een abt Adalbertus wordt toevertrouwd. De jongen, waarvan ze vermoeden dat hij -  getuige zijn kleding - van koninklijke komaf  is, wordt 'gezien'.  Hij heeft talenten en wordt opgeleid in het kopiëren van geschriften en zijn leermeester Arnulf wijdt hem in de zeven vrije kunsten, waardoor hij in vervoering raakt als ze in het geheim, achter gesloten deuren, werk lezen van Vergillius. Dat dit verboden is, maakt voor de jonge Beda niets uit. Zijn honger naar de oude Romeinse werken is niet te stillen. 

Het vuur dat dit bij hem wakker maakt, wordt door Nico Dros perfect weergegeven. Hij wist mij in ieder geval te bekoren met zijn formuleringen. Het boek is nog niet uit, gelukkig, ik probeer niet al te snel te lezen en alle historisch gegeven context goed te begrijpen. In binnenzijde van de flap wordt dit boek door Trouw aangeraden 'Deze historische roman over Willem Madoc laat zich lezen als een ouderwets jongensboek.' Ik ben het deels hiermee eens, ook meisjes zoals ik, laten zich meeslepen in het verhaal. Het is nog niet uit, ik mag nog even genieten van al het moois wat Dros mij te bieden heeft.