Donderdag 14 juli 2022, oftewel in het Frans Quatorze Julliet, klinkt gewoon zoveel mooier, was mijn laatste dag op school. Een van mijn leerlingen had het derde tijdvak uitstekend benut en werd hiervoor beloond met en een welverdiende diploma. Reden voor een feestelijke uitreiking met lovende woorden voor haar inzet en daarna was het voor mij dan echt tijd om de school te verlaten. Begin van dit jaar had ik besloten om ontslag te nemen en eens wat tijd te nemen om even helemaal niets te doen. Weet niet of dat ook echt gaat lukken, maar een goed voornemen is alvast een goed begin (of was dat net iets anders 😀).
Sleutel, printpas ingeleverd, laatste collega's gedag gezegd en natuurlijk mijn laptop ingeleverd. Ik was inmiddels best gewend geraakt aan mijn 'bakbeest' zoals ICT het noemde, maar goed moest hem toch inleveren. Voor nu dus thuis vooralsnog op mijn nog grotere, zwaardere en oudere bakbeest de wereld van het world wide web betreden. De komende periode heb ik aantal dingen die ik voornemens ben te doen, voornemens kunnen echter stranden, zo is mijn ervaring. Daarom noem ik het ook maar geen things to do lijst of zoiets, maar laat ik het maar lekker in mijn hoofd rondmalen dat ik op zoek moet naar een nieuwe laptop. Ik wil af en toe mijn overdenkingen aan het 'papier' toevertrouwen en dat gaat mij al typend beter en sneller af dan de - zelfs voor mij af en toe - onleesbare krabbels in een notitieblokje.
Iets waar ik erg naar uitkijk is ongeremd lezen. Vroeger kon ik me helemaal verliezen in een boek, tijdens mijn opleiding aan de HvA ontdekte ik dat hier een literaire term evasorisch lezen voor bestond. De daad bij het woord voegend, verdiep ik me nu in Willem die Madoc maakte. Het begin is niet echt wat je noemt uitnodigend, vind ik althans. Een doctor in de middeleeuwse letterkunde die net naast het professoraat had gegrepen en zich hierdoor miskend voelde, komt in aanraking met een middeleeuws verzamelhandschrift. Het doet me erg denken aan de boeken van de Da Vinci Code maar dan met Nederlandse historische vondsten. Hij vermoedt dat een van deze handgeschreven boekwerken het spoorloos verdwenen literaire handschrift is van Madoc waar de vos in Van den Vos Reynaerde veelvuldig naar verwijst. Hij besluit om het te gaan vertalen en zo ontstaat het verhaal van dit boek Willem die Madoc maakte. Ik ben inmiddels op meer dan de helft en, zoals je begrijpt, kan ik niet stoppen met lezen. Af en toe moet dat wel, want helaas is manlief zaterdag positief getest en ligt met koorts op bed.
Een geplande barbecue met vrienden moesten we dus afzeggen, vlees deels ingevroren, maar de al in de week liggende kikkererwten moesten wel bereid worden. Wat een klus, soms vraag ik me af waarom ik zoiets weer op mijn hals haal. Ooit had ik iets gelezen over het ontvellen van de kikkererwten, het zou ervoor zorgen dat het smeuïger werd, maar dat is me toch een karwei. Het lijkt wel of ik iedere erwt, 500 gram, in mijn hand heb gehad. Maar, eerlijk is eerlijk, het is de moeite waard.
 |
| Hummus |
Dat is in ieder geval gelukt, deels dit recept gevolgd. Wat minder goed gelukt was, zeg maar mislukt, was de poging om 'ziekensoep' Hasta Çorbası, te maken. De Turkse yoghurtsoep was gaan schiften, niet meer te eten dus. Dit moet ik binnenkort toch maar eens echt van de master herself in levende lijve leren. Sommige dingen kun je alleen maar leren door het samen met een leermeester te doen. Net zoals Madoc - voorheen Beda - die als drenkeling uit zee aan de zorgen van een abt Adalbertus wordt toevertrouwd. De jongen, waarvan ze vermoeden dat hij - getuige zijn kleding - van koninklijke komaf is, wordt 'gezien'. Hij heeft talenten en wordt opgeleid in het kopiëren van geschriften en zijn leermeester Arnulf wijdt hem in de zeven vrije kunsten, waardoor hij in vervoering raakt als ze in het geheim, achter gesloten deuren, werk lezen van Vergillius. Dat dit verboden is, maakt voor de jonge Beda niets uit. Zijn honger naar de oude Romeinse werken is niet te stillen.
Het vuur dat dit bij hem wakker maakt, wordt door Nico Dros perfect weergegeven. Hij wist mij in ieder geval te bekoren met zijn formuleringen. Het boek is nog niet uit, gelukkig, ik probeer niet al te snel te lezen en alle historisch gegeven context goed te begrijpen. In binnenzijde van de flap wordt dit boek door Trouw aangeraden 'Deze historische roman over Willem Madoc laat zich lezen als een ouderwets jongensboek.' Ik ben het deels hiermee eens, ook meisjes zoals ik, laten zich meeslepen in het verhaal. Het is nog niet uit, ik mag nog even genieten van al het moois wat Dros mij te bieden heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten