Fetisj, geurende boekenlegger en fruitvliegjes

Ondanks dat ik al meer dan de helft van mijn leven niet meer in Noordwijk woon, blijf ik daar nog regelmatig komen. Heimwee naar de zeelucht zorgt ervoor dat ik met enige regelmaat in Noordwijk bijvoorbeeld boodschappen doe. Raar misschien, maar wij vinden het leuk om naar verschillende supermarkten te gaan. Deze hunk naar supermarkten is net nog geen fetisj - schitterend woord, zo ook de uitspraak - zorgt ervoor dat wij niet alleen in het buitenland, graag andere supermarkten bezoeken. Dus ook in badplaats Noordwijk, waar je een ruime Dirk hebt, maar nog beter, onze favoriete boekenhandel boekhandel Van der Meer is. Wij strijken hier neer en vertoeven daar onder het genot van een heerlijk kopje koffie (meestal ook nog wel met iets lekkers, home made gebakjes afkomstig van De Bakkerij van Willem van den Bergh) een poosje. Ondertussen de winkel afstruinend naar boeken kan ik het nooit laten om op zoek te gaan naar originele boekenleggers 

Boekenlegger?

(ook een soort verzameltik die af en toe neigt naar fetisj). Overigens valt dit in het niet als ik het vergelijk met wat we in Japan tegen kwamen: cafés waar je uilen kunt knuffelen! Die verzamel ik voor mijn leerlingen; ze vinden altijd gretig aftrek en soms maken ze zelfs een beetje ruzie om welke ze mogen kiezen. Meestal beperk ik mij tot young adult boekenleggers, maar deze kon ik niet laten liggen!

Maar zeg nou zelf, deze boekenlegger lijkt toch niet op een stukje zeep? Eerlijk gezegd dat ik meer aan maandverband, maar dat zal wel aan mij liggen. Je kunt er op krassen en dan ruikt het inderdaad naar zeep. Echt uitnodigend om aan de oproep 'kras hier' gehoor te geven, is het echter niet. Het bijbehorende boek gaat, hoe verrassend, over zeep 'De vrouwen van de zeepmakerij'. Niet een boek dat ik op het eerste oog zou lezen, maar wie weet dat ik op een dag waar ik weg wil dromen me er toch eens aan waag.

Voor nu ga ik eerst verder lezen in Willem die Madoc maakte (Nico Dros) en De zeven vinkjes van Joris Luyendijk waar hij beschrijft hoe mannen zoals hij de baas spelen. Iets wat me altijd heeft geïntrigeerd is waarom het altijd zo uitmaakt 'waar je wieg staat'.  Elvis Presley In the Ghetto 'A poor little baby child is born In the ghetto'. Schrijnend, hoe een moeder huilt bij haar pasgeboren baby, omdat ze weet wat hem en haar- hoogst waarschijnlijk - te wachten staat:

Then one night in desperation

The young man breaks away

He buys a gun, steals a car

Tries to run, but he don't get far

And his mama cries

And as her young man dies

(In the ghetto)

Dat waar je geboren bent zoveel uitmaakt, is niet veel veranderd ten opzichte van vroeger, zo beschrijft ook Nico Dros. Niet alleen waar je geboren bent, want de hoofdpersoon uit zijn verhaal is waarschijnlijk een koningstelg, maar ook waar en hoe je opgevoed wordt. En in welke omgeving dat is en in hoeverre je de kans krijgt om je te ontplooien. Dat je afkomst en de omgeving waarin je opgroeit zo bepalend is, ondervindt  Luyendijk in levende lijve. In zijn verhaal geeft hij weer hoe lastig het voor hem is om te 'aarden', zijn weg te vinden in een voor hem onbekende omgeving bij The Guardian. Hij komt tot de conclusie dat hij nooit 'een van hen' zal worden, omdat hij hun codes, omgangsvormen en 'taal' niet kent. Natuurlijk spreekt hij Engels, maar slaat de plank mis als het gaat om uitdrukkingen en gewoonten die deze mensen met de paplepel hebben meegekregen. Ook ontbeert hij de benodigde sociale netwerken om echt mee te kunnen doen. Zo ook wordt dit door Nico Dros beschreven wanneer zijn hoofdpersoon Madoc in zijn zoektocht naar een baan ontdekt dat bepaalde poorten voor hem gesloten blijven. Ondanks het feit dat hij over dezelfde, wellicht zelfs betere vaardigheden beschikt dan rondreizende literati, van huis uit goed opgeleide jongeren,  moest hij het onderspit delven. Hij biedt telkenmale zijn diensten als klerk, kopiïst, blibliothecaris en secretaris aan. Als dit echter niet lukt komt hij tot de conclusie: 'Zij hadden steeds een streepje voor vanwege de aanbiedingsbrieven die hun gastheren voor hen schreven. Doorslaggevende factor: zij verbleven in de stad onder protectie van hun adellijke, patriarchale familie. 

Jammer genoeg speelt dit nog steeds een rol, ook in de huidige maatschappij en legt Luyendijk met persoonlijk relaas de vinger op de zere plek. Hoe zeer we ook zouden wensen - en denken - dat wij weldenkende mensen van nu vrij zijn van dergelijke patronen, ze zijn en blijven bestaan.

Even terug naar de geurende boekenlegger. Deze ligt naast de fruitschaal alwaar welriekend fruit - en hier helaas hier op afkomende fruitvliegjes - op mij ligt te wachten.

Nog zo'n heerlijk voordeel van de zomer: zoveel fruit waar je je aan kunt laven. En dat ga ik nu maar doen, terwijl ik langzaam verder ga lezen in een boek.