Kersen bij de visboer, geen knoop in je zakdoek, maar in de steel van een kers en andere spelletjes

Echt waar,
kersen bij de visboer

Vandaag weer een mooie en warme dag die zich uitstekend leent om in de tuin te genieten van kersen. Vorige week heb ik voor het eerst van mijn leven kersen bij de visboer - in Voorschoten -gekocht.

 Bijzonder, maar verrassend lekker. Echt voor herhaling vatbaar; de kersen waren groot en zoet en er zaten lange steeltjes aan. Daar kun je knoopjes mee maken, maar dat is niet voor iedereen weggelegd,ik ken mensen - ik noem geen namen - die dit gewoon kunnen. Hoe je dat doet, is zelfs op internet te vinden: knoop in kersensteel. Dat die uitleg bestond, wist mijn lieve eega niet toen hij dit vol geduld aan een vriendin uitlegde. Zij probeerde dit, haar dochter ook en dat zag er erg grappig uit; stel je maar eens voor dat iemand verwoed met zijn tong aan het draaien is om een knoopje te leggen in een steeltje. 

Vijf stelen, ongelooflijk

Dit is niet voor mij weggelegd, ik heb dit allang opgegeven. Sommige dingen moet je gewoon niet willen leren, toch? Maar zij gaf niet op en na een uurtje (of wat) klonk het zelfgenoegzaam dat zij het ook kon. Haar dochter keek verwonderd en leek zelfs beetje jaloers dat het haar moeder wel gelukt was. Nog hilarischer werd het toen de moeder bekende dat zij stiekem haar handen had gebruikt, maar wilde zien hoe er gereageerd zou worden dat het haar gelukt was! En dat terwijl dit zo'n lieve, totaal niet jaloerse juist iedereen behalve zichzelf alles gunt, vrouw is. Blijkbaar ervoer zij een competitieve drang om deze kunst - zelfs met valsspelen - te beheersen. Het deed mij afvragen wat de bron van inspiratie is om deze kunst ten tonele te willen voeren.

Onlangs ben ik met mijn zus naar de musical Aladin geweest; gewoon een feestje om dit samen met haar te kunnen ervaren. We hebben een 'zussen'-app en doen spelen daar soms een spelletje: 'wie raadt het eerst waar we zijn'. Deze foto had ik als eerst geplaatst, maar het bleef bij Van der Valk, wat niet echt in de buurt kwam. De foto daarna gaf al wat meer prijs, maar de laatste moest uiteindelijk de doorslag geven. Soms moet je gewoon even geduld hebben :)

Ik kende het sprookje van Aladin en de wonderlamp uiteraard, maar deze vertolking was echt een muzikale ode aan dit wonderlijke sprookje. We hebben er met volle teugen van genoten!